มีเด็กคนหนึ่ง
เขาไม่ค่อยออกจากห้อง
เขาไม่ค่อยมีเพื่อน
ไม่ค่อยพูดกับใครสิ่งเดียวที่เขาทำทุกวันคือ “วาด”
เขาวาดผี
วาดสัตว์ประหลาด
วาดสิ่งที่ไม่มีใครอยากเห็นตอนแรกก็ไม่มีใครสนใจ จนกระทั่งคืนหนึ่ง คนข้างบ้านบอกว่าเขาได้ยินเสียงคำรามดังมาจากในห้องของเด็กคนนั้นวันต่อมาเด็กคนนั้นหายไป ในห้องไม่มีร่องรอยการงัดแงะ ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ มีแค่ห้องเงียบ ๆ กับผนังที่เต็มไปด้วยภาพวาด แต่สิ่งที่แปลกที่สุดไม่ใช่ภาพพวกนั้น มันคือ “พื้นห้อง”มีรอยบางอย่างอยู่เต็มไปหมด รอยที่ไม่ควรเป็นของคนแค่คนเดียวผมไม่ได้เข้าไปในห้องนั้นนานแล้ว
แต่บางครั้งผมยังรู้สึกเหมือนภาพพวกนั้น ยังคงมองกลับมาที่ผมอยู่